© AOY 2014

romanların şiiri

15 Aug 2012

bir solukta ve ‘niye bu kadar geç’ diye hayıflanarak okudum “kürk mantolu madonna” yı.

aşkın ve kaybedişin şahane hikayesini.

sözlükten gördüğüm ve beğendiğim bir tanımlamayla “romanların şiiri”ni.

 

bir anının yerine başka bir anı gelmiyormuş ve "bir ana bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşanabiliyormuş". "başka bir şey konuşmadan, düşünüp kararlaştırmaya niyet ettiğin şeylere, küçük bir kelimeyle bile dokunmadan" olabiliyormuş.

 

raif bey ile maria puder’in aşkını okuduktan sonra cevap buluyorsunuz edip cansever’in sorduğu soruya.

 

bu gemi ne zamandır burada

çoktan boşaltmış yükünü

gece de olmuş, rıhtım da bomboş

mavi bir suyun düşünü uyutur bir tayfa

arkada, güvertede

ah, neresinden baksam sessizlik gene.

yürürüm usuldan,

girerim bir meyhaneye

içerde üç beş kişi

yalnızlık üç beş kişi

bir kadeh rakı söylerim kendime

bir kadeh rakı daha söylerim kendime

-söyle be! ne zamandır burda bu gemi

-denizin değil hüznün üstünde.

belki yarın gidecek 
bir anı gelecek bir başka anının yerine.

insan bazan ağlamaz mı bakıp bakıp kendine

Please reload

Son Yazılar

Söyleyin, düğmeye hanginiz bastı?

January 14, 2020

1/4
Please reload

Sosyal Medya
  • LinkedIn Sosyal Simge
  • Twitter
  • Facebook Sosyal Simge
  • RSS Sosyal Simgesi
RSS Feed
Arşiv - Site İçi Arama
Haberdar Olmak İçin